Sommige patiënten hebben een dermate ernstig probleem aan één van hun ledematen dat ze ondanks het toepassen van moderne technieken, toch niet geholpen kunnen worden. In tegenstelling tot wat veelal gedacht wordt kan amputatie van het betrokken lidmaat een goed alternatief zijn om de patiënt op een aanvaardbare en pijnvrije wijze door het leven te laten gaan. Het voorstellen van een amputatie veroorzaakt, logischerwijze, meestal een schock bij de eigenaar van het dier. We willen met onderstaand voorbeeld duidelijk proberen maken dat een goed uitgevoerde amputatie een zeer acceptabele behandelingsmethode kan zijn voor de patiënt en zijn baasje.

Yannick,

een vrouwelijke Labrador van 9 jaar had met zijn linker voorpootje klem gezeten en kwam in de kliniek op consult. Het linker voorpootje bleek gedeeltelijk afgestorven. Op sommige plaatsen lag het onderliggend botweefsel bloot. De zoolkussentjes hadden een zwarte kleur. Alle vijf de tenen tot aan de pols waren in het proces betrokken. Al snel werd duidelijk dat het pootje niet meer levensvatbaar was en er binnen verloop van dagen tot weken helemaal af zou vallen.

Daar het pootje totaal niet meer levensvatbaar was, werd in overleg met de eigenaar beslist om te amputeren. Na een een grondige pre-operatieve evaluatie, inclusief antibiotica kuur werd Yannick geopereerd.

Techniek

Na zorgvuldig vrijprepareren van alle spieren via de oksel wordt aan de binnenkant van de poot de belangrijke zenuwplexus doorgesneden. Ook de vitale grote bloedvaten moeten worden geligeerd om verbloeding te vermijden. Vervolgens kan het pootje dan volledig, inclusief het schouderblad, verwijderd worden. De losgesneden spieren en het onderhuids weefsel worden nadien aan elkaar gehecht om zo weinig mogeljk dode ruimte over te houden. Tenslotte worden de huidflappen aan elkaar gehecht. Een schouder-steunverband wordt aangelegd met eronder een pijnstillende pleister verborgen.
Drie dagen na de operatie mag de pleister en het verband verwijderd worden. De patiënt weet zich dan meetal al aardig uit de slag te trekken op drie poten. De wonde geneest oha. gemakkelijk.

Voor een voorpootje is het het best om dit in zijn geheel te amputeren, dus inclusief schouderblad. Als men het pootje lager zou afzetten is er namelijk een veel grotere kans op comlicaties: Dieren die nog een stompje van de poot overhouden ontwikkelen vaak wonden op de resterende stomp door tegen allerlei voorwerpen aan te stoten. Vaak zijn die zeer moeilijk te genezen en verreisen langdurige antibiotica kuren. Hoe raar het ook mag klinken, maar ook esthetisch verdient een totale pootamputatie de voorkeur. Dit is voor het baasje dikwijls een moeilijk te verwerken idee, maar laat bijgaande foto's getuige zijn van het tegendeel. Bovendien kunnen, in tegenstelling tot wat vaak wordt beweerd, ook grote honden zich perfect redden op drie poten.