Het grote verschil tussen scintigrafie en andere beeldvormende technieken zoals bvb. radiografie, CT-scan, echografie is dat de beelden van de scintigrafie een weergave zijn van het metabolisme of de functionaliteit van de weefsels. De andere technieken brengen daarintegen eerder anatomische kenmerken in beeld.
Bij de gezelschapsdieren zijn er heel veel toepassingen mogelijk, zoals bvb. onderzoek van nieren, hersenen, hart, maar als routine wordt er in de diergeneeskunde vooral gebruik van gemaakt voor :
Dit is ongetwijfeld de meest frequent toegepaste scintigrafische techniek bij gezelschapsdieren. Het radio-isotoop "Technetium-99" wordt vòòr het aan de patiënt toegediend wordt, gemengd met een produkt dat zich gaat opstapelen in het beenweefsel. Twee tot drie uur na de injectie kan de patiënt gescand worden en krijgt men duidelijk de activiteit van het skelet in beeld.
Als voorbeeld ziet u hiernaast de beelden van een patiënt die duidelijk elleboogkreupelheid liet zien, maar waar het radiografisch onderzoek niet toe liet om een exacte diagnose te stellen. Er werd gedacht aan een probleem in het ellebooggewricht, maar het scintigrafisch onderzoek toonde duidelijk aan dat het probleem niet in het gewricht, maar in de ellepijp gelocaliseerd was.
Door zijn gevoeligheid en het gemak om een total-body overzicht te maken is de bot-scan ook bruikbaar om uitzaaiingen van kankergezwellen naar het skelet op te sporen en dit dikwijls lang voordat er op de röntgenfoto's afwijkingen te zien zijn. Hier onder ziet u enkele beelden van een patiënt met uitzaaiingen naar de ribben en de wervelkolom.
Weten of een schildklier goed werkt is bij gezelschapsdieren geen sinecure. Het is immers zo dat het schildklierhormoon in 'golven' afgegeven wordt in het bloed en dat betekent dus dat als je toevallig gaat meten op het ogenblik dat de bloedspiegel laag is, je misschien denkt aan een slecht werkende schildklier, terwijl het niet zo is en omgekeerd. Om daar toch zekerheid over te krijgen zijn allerlei testen beschreven, waarvan de meeste zich baseren op opeenvolgende bloedonderzoeken, maar ook met scintigrafie kun je op een eenvoudige en snelle manier een beeld krijgen van de schildklierwerking.
De patiënt wordt voor een schildklier-scan ingespoten met een heel lage dosis Technetium99 en 20 tot 30 minuten later gescand. Dit is een tiental minuutjes werk en gebeurt onder een lichte sedatie. Het ingespoten produkt gaat zich normaal ophopen thv. de schildklier en thv. de speekselklieren en door de 2 in verschillende richtingen met elkaar te vergelijken, kan men de conclusies trekken.
Hieronder zie je 2 voorbeelden. Bovenaan vind je een normale patiënt (schildklier te zien halfweg de hals) en eronder vind je een patiënt die nagenoeg geen schildklierwerking meer heeft (enkel speekselklier duidelijk in de buurt van het oor).
Wil je hier nog meer over lezen :
Bij een porto-systemische shunt is er een abnormaliteit in de bloedvaten in of rond de lever. Dit kan aangeboren of verworven zijn. Normaal wordt het bloed dat van het maagdarmstelsel komt 'gefilterd en ontgiftigd' in de lever, maar bij een porto-systemische shunt gaat een deel van dit bloed de lever passeren zonder deze filtering. Het gevolg is oa. dat de ammoniak die afkomstig is uit de darmen, in de grote bloedcirculatie terecht komt en naar de hersenen kan gaan met bvb. zenuwsymptomen of epileptiforme aanvallen tot gevolg. Ook de lever werkt niet goed en dat is deze dieren dan dikwijls ook aan te zien. Met 'rectoportoscintigrafie' kunnen we op een eenvoudig en en zeer betrouwbare manier aantonen of er inderdaad een shunt is en kunnen we zelfs berekenen hoeveel procent van het bloed dat de verkeerde richting op gaat.
Wil je weten hoe deze techniek uitgevoerd wordt, lees dan :
Gebruik van rectale-portoscintigrafie bij de diagnose van portosystemische shunt
